"Ik was hier als kind altijd supergelukkig"

Judoka Heidi Rakels groeide op tussen de bloemen en het groen in Eisden-Dorp

Waar ligt Eisden-Dorp? Ergens tussen Japan en Frankrijk, als je Heidi Rakels heet. De Maasmechelse judoka is op haar 35ste aan haar laatste maanden als topsporter bezig. Net terug van een slopende stage in Japan, en alweer op weg naar Lyon. Allemaal voor het EK in Roemenië, van 14 tot 16 mei. Als ze in Boekarest geen medaille pakt, zal ze er op de Olympische Spelen in Athene niet meer bij zijn, en zit haar judocarrière erop. Ze zal het geen drama vinden. En ach, ze kan dan weer vaker bij haar ouders langslopen. "Ik kom graag naar Eisden, ik ben hier als kind altijd supergelukkig geweest."

Heidi Rakels is wat bleekjes, een beetje koortsig, "een serieuze jetlag meegebracht uit Japan." Toch prikt ze graag een gaatje in haar agenda, om over haar Maasmechelse jaren te mijmeren. "Ik heb er wat oude foto-albums bij gehaald. Best wel grappig, al ben ik eigenlijk niet bezig met het verleden. Weet je dat ik bijna nooit naar foto's of beelden van mezelf als judoka heb gekeken? De videobeelden van Barcelona '92 (waar ze op de Olympische Spelen brons haalde, nvdr) heb ik pas 10 jaar later gezien. Vorig jaar heb ik wel een hoop oude foto's bovengehaald. Voor mijn verjaardag had ik van een vriend mijn domeinnaam op het internet cadeau gekregen. Sindsdien knutsel ik aan een eigen website. Ik heb in Leuven als burgerlijk ingenieur computerwetenschappen gestudeerd. Dat fris ik nu weer op met die website. Om materiaal daarvoor bijeen te zoeken, heb ik me goed geamuseerd met het doornemen van mijn archief - want mijn papa houdt alles wél bij."

Greven

Terug naar Eisden-Dorp, jaren '70. "Tot mijn 12de was dit mijn wereld, ik was hier supergelukkig. Je zit hier meteen in de velden en de bossen. Ik kon me heel goed in mijn eentje amuseren, en deed niets liever dan bloemen gaan plukken. Een beetje verderop ligt het natuurgebied het Greven. Ik herinner me dat we daar met de school van Eisden-Dorp naar toe gingen. Leren over de Vrietselbeek, hoe daar bronnen ontspringen, en hoe dat water naar de Maas stroomt. Ik ben er met papa nog ontelbare keren geweest. Hij is zelf van Eisden-Dorp, en wist over elke plek wel iets te vertellen. Over de draad klimmen, onder de takken, door de beek ploeteren: dat was ik als kind, hélemaal."

De Vrietselbeek is meteen haar favoriete plekje voor de foto. "Die boomstam, dat vind ik zó sjiek." Botten aan, en verder tussen de netels. Vier ganzen blazen vervaarlijk om 'hun' paadje af te schermen: ik reken op een ippon als het tot een confrontatie komt, maar Heidi zit al een stuk verder, in de beek. "Als kind mocht ik dit alleen niet doen: te gevaarlijk, dit is moerasgebied. Ik geniet er nu nog altijd van, ik speel nog even graag als vroeger. Ik heb soms medelijden met kinderen die in de grootstad opgroeien. Ik kan me niet inbeelden dat die even gelukkig worden als ze nooit écht in de vrije natuur kunnen spelen."

Pendelen

Op haar 12de trok Heidi op internaat in het lyceum in Genk, waar ze ook ging turnen bij de JEM. Eigenlijk is ze dus al sinds haar 12de weg uit Maasmechelen. "Erg hè. Daardoor heb ik ook nog maar weinig echt goeie vrienden en vriendinnen hier. Uit mijn lagere-schooltijd zie ik nog maar één meisje dat bij mij in de klas zat: mijn haarkapster..."

Als ze nu naar huis komt, gaat ze met de koersfiets rondrijden op de fietsroutes, "of skeeleren op de oude spoorbedding tussen As en Maaseik. Een leuke afwisseling tussen de klassieke judotrainingen door."

Haar uitvalsbasis heet vandaag Heverlee. "Ik ben na mijn studies in Leuven blijven hangen, ook al omdat het handig was om voor de nationale judotrainingen dicht bij Brussel te zitten. Ondertussen is Leuven wel een stad geworden waar ik van hou. Ik heb er veel vrienden, ik ken de stad en haar omgeving."

Thuis

"Ik heb dus veel gependeld tussen Leuven en Maasmechelen, en ik bleef dikwijls hier slapen. Achteraf bekeken was dat fout. Dan sliep ik hier, dan in Heverlee, maar ik was nergens meer echt thuis. Ik kreeg er stilaan een hekel aan om altijd onderweg te zijn, dus heb ik de beslissing genomen om altijd te slapen in Heverlee, zelfs als ik hier eens een keer laat op stap ging. Ik had ergens een thuis nodig. Een goeie zaak, want sindsdien is mijn appartementje ook veel knusser ingericht."

Maasmechelen is nu dus een gemeente waar ze op bezoek komt. "En waar ik op mijn gemak kan zijn, bij mijn ouders. Al zijn zij het laatste jaar meer bij mij geweest dan omgekeerd. Ik ben zo intensief bezig geweest met die selectie voor de Olympische Spelen, altijd maar reizen, reizen, reizen. Ik ben best wel moe nu, al voel ik me beter in vorm dan een paar maanden geleden."

Loterij

Heidi Rakels gaat dus nog één keer schitteren in Athene? "Mmm, daar is een mirakel voor nodig. Ik moet een medaille pakken op het EK, en die kans schat ik op 10 procent. Ik heb ooit eens gezegd dat de Olympische Spelen een loterij zijn, maar dat je wel zo veel mogelijk lotjes moet verzamelen. Ik heb mijn best gedaan, maar ik heb zó weinig lotjes (schatert). Ja, ik kan het wel relativeren. Stel dat ik 10 procent kans zou hebben om het niét te halen, dan zou ik pas enorm gestresseerd zijn. Nu ben ik er eigenlijk al helemaal overheen, als het zou mislopen. Ik heb er alles voor gedaan, ben heel diep gegaan. Ik heb fouten gemaakt, maar ik kon er niks aan doen. Dingen lopen zoals ze lopen, weet ik sinds ik vorig jaar mijn knie zwaar heb geblesseerd. Ik kan dus niet kwaad zijn op mezelf. Die levenservaring heb ik nu in elk geval: er is veel misgegaan, maar ik heb meer geleerd van mijn floppen dan van mijn toppen. "

Later

Misschien is ze dus al half mei judoka af, anders stopt ze in elk geval deze zomer. "Daarna? Les geven denk ik, misschien op een of andere hogeschool, en ik wil ook graag sporttrainer blijven."

En dan terug naar Maasmechelen? "Ik denk het niet. Ik vrees dat ik nog moeilijk uit de regio Leuven weg kan - en dat is toch vlak bij Limburg." Het buitenland misschien? (fel) "Oh nee, zeker niet. Toen ik jonger was, wou ik de wereld zien, en dat is aardig gelukt. Ik vind Japan een fantastisch land, ik ben er in tegenstelling tot de meeste andere judoka's altijd graag geweest. Maar ik ben geen Japanse - ik hoor er niet thuis. Ik heb nu die drang ook niet meer om weg te trekken. Als ik lang in België ben, voel ik wel dat ik er even uit moet. Omdat ik het gewoon ben, of om de sleur te breken: ik weet het zelf niet. Maar ik weet wel dat ik altijd terug naar huis wil komen - en dus ook naar Limburg. Ik vind hier rust."

"Ik ben de laatste tijd veel bezig met zingeving, enfin: ik denk er veel over na en ik lees veel. Niet dat ik een standpunt inneem, maar ik wil weten hoe de dingen zijn volgens verschillende culturen en godsdiensten. Ik weet niet zeker hoe de dingen in mekaar zitten, maar ik heb wel het gevoel dat alles goed is. Een mooie uitspraak vind ik deze: 'God geeft ons niet wat we willen, maar wat we nodig hebben'. En misschien is dat soms wel mooier dan datgene wat we gevraagd hebben."

FotoOnderschrift : Heidi's favoriete stek in Eisden-Dorp: de Vrietselbeek in het Greven. "Die boomstam, dat vind ik zó sjiek. Over de draad, onder de takken, door de beek: ik speel hier nog even graag als in mijn kindertijd."

Jan COLLA

Foto's: Raymond LEMMENS